Weronika przyszła do mojego gabinetu kilka dni po wypadku. Była wyraźnie przygnębiona  skręcona kostka, uszkodzone więzadła II stopnia, a na dodatek odłamek kostny w stawie. Jednak to nie tylko ból i kontuzja sprawiały, że była smutna. Za kilka tygodni miała wyjechać w podróż  wymarzoną, planowaną od miesięcy. Jak miała cieszyć się tym wyjazdem, skoro ledwo mogła stanąć na nodze?

Od razu zabraliśmy się do pracy. Wiedziałem, że mamy mało czasu, ale byłem pewien, że z odpowiednią rehabilitacją możemy zdziałać wiele. Na początku skupiliśmy się na zmniejszeniu obrzęku i bólu, by w ogóle dało się ruszać stopą. Delikatne mobilizacje, drenaż limfatyczny, ćwiczenia poprawiające zakres ruchu  krok po kroku Weronika odzyskiwała sprawność.

Na każdej wizycie widziałem w jej oczach ten sam niepokój. „A jeśli nie dam rady? Co jeśli będę musiała spędzić podróż poślubną na siedząco?”  powtarzała. Starałem się ją uspokajać, ale przede wszystkim motywować. Z każdym spotkaniem ból malał, a ruchomość wracała. Po kilku wizytach Weronika zaczęła obciążać nogę, a ja zacząłem wierzyć, że naprawdę uda jej się spełnić plan.

Tuż przed wyjazdem przyszła na ostatnią wizytę. Uśmiechnięta, pewniejsza siebie, a co najważniejsze  bez bólu. Pożegnaliśmy się z nadzieją, że na parkiecie nie będzie miała żadnych ograniczeń.

Kilka dni później dostałem taką wiadomość.